خودپرستى نيست ، خداپرستى است . در روز عاشورا حسين عليه السلام حدّ آخر مقاومت را هم مىكند . ديگر وقتى است كه به كلى توانايى از بدنش سلب شده است . يكى از تيراندازان ستمكار ، تير زهرآلودى را به كمان مىكند و به سوى أبا عبد اللَّه مىاندازد كه در سينهء أبا عبد اللَّه مىنشيند و آقا ديگر بىاختيار روى زمين مىافتد . چه مىگويد ؟ آيا در اين لحظه تن به ذلت مىدهد ؟ آيا خواهش و تمنّا مىكند ؟ نه ، بلكه بعد از گذشت اين دورهء جنگيدن رويش را به سوى همان قبله‌اى كه از آن هرگز منحرف نشده است مىكند و مىفرمايد : « رِضاً بِقَضائِكَ وَ تَسْليماً لِامْرِكَ وَ لا مَعْبودَ سِواكَ يا غِياثَ الْمُسْتَغيثينَ » « 1 » . اين است حماسهء الهى ، اين است حماسهء انسانى . و لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلى العظيم و صلّى اللَّه على محمّد و آله الطاهرين

--> ( 1 ) . [ نظير اين عبارت در قمقام زخار ، ص 463 و مقتل الحسين مقرم ، ص 357 ذكر شده است . ]